| 
Oktober 2011
Wil jij de werkgroep komen versterken?
Lijkt het je prettig om wat te doen voor anderen, die ook een broer of zus hebben verloren? De werkgroep Broers en Zussen kan nog wel wat hulp gebruiken! Neem contact op met Marjolein voor meer informatie.
|
Elk jaar organiseert de werkgroep Broers en Zussen een speciaal programma voor broers en zussen. Dit is altijd tijdens de Landelijke dag van de VOOK in april.
|
Wat doe jij op de sterfdag van jouw broer/zus?
Deze vraag stelden we aan een paar leden van de werkgroep Broers en Zussen.
Marjolein:
Op de sterfdag van mijn zusje ben ik eigenlijk altijd bij mijn familie. We gaan dan meestal naar het strand of een wandeling maken en naar haar graf. Soms doen we ook gewoon niks, als we maar bij elkaar zijn. Dat voelt op zo'n verdrietige dag dan nog het beste. Ik ben één keer niet thuis geweest op haar sterfdag, ik was toen op vakantie in Frankrijk. Ik vond dat eigenlijk helemaal niet fijn. Gelukkig heb ik toen heel veel met mijn ouders gebeld, zelfs op het tijdstip van overlijden hebben we samen aan de telefoon gehuild. Ik weet nu wel dat ik dat liever niet meer doe, dus ik probeer altijd weer bij mijn ouders te zijn. Dit zal denk ik voorlopig ook nog wel zo blijven.
Nynke:
Op dit moment is dat voor mij elk jaar nog anders. Omdat mijn familie niet meer over Harm praat, tenzij ik er zelf over begin. En dan nog komt het gesprek over hem niet op gang. Ik heb geleerd om er niet over te mogen praten. Er is dan ook heel weinig meer van hem; geen speelgoed, geen tekeningen, geen kleren, etc. Ik heb nog zoveel mogelijk filmpjes en foto’s van hem opgescharreld. Die heb ik allemaal bij mij thuis liggen. Daardoor sta ik alleen in het praten over Harm en het herdenken van hem. Ik ben eens naar het crematorium geweest waar hij gecremeerd is. Maar zijn as is uitgestrooid en we weten niet waar. Dus ik kan ook niet naar hem toe, wat ik dolgraag zou willen.
Ik luister soms naar de tape die is gemaakt tijdens de crematieplechtigheid, maar daar staan alleen drie muzieknummers op en verder is daar niets gebeurd. Geen verhalen over hem. Helemaal niets.
Ik ben nog steeds mijn weg hierin aan het zoeken, en heb nog geen vast ritueel dat ik elk jaar op 30 augustus doe. Tot nu toe vind ik dat nog niet per se nodig, omdat ik door het jaar heen dingen voor hem doe. Wel zou hij dit jaar op 30 mei 18 jaar zijn geworden, dus ik denk dat ik dan taart ga eten. Maar ook hoe ik dat in ga kleden, weet ik nog niet.
Eibert:
Op Wietske haar sterfdag trek ik me het liefst terug in mijn eigen hoofd. Het is de dag dat ik uit de dagelijkse sleur stap en ga nadenken over het leven. Het is de dag dat ik het intense verdriet en gemis om mijn zusje kan en mag ervaren. Het is de dag dat ik echt alleen ben met mijn gedachten.
Eva:
Op de sterfdag van mijn zusje ben ik bij mijn ouders. Samen gaan we eerst naar haar graf. Mijn ouders maken een mooi bloemstuk, dat we op haar graf leggen. Elk jaar weer andere bloemen, maar altijd heel mooi. Daarna gaan we met z’n drieën wandelen. Zo zijn we eigenlijk heel de dag bij elkaar. Het voelt dan ook altijd alsof Laura er ook weer even bij is. Omdat we de tijd nemen om stil te staan bij haar overlijden en het feit dat ze er niet meer is. Maar vooral omdat we het samen doen.
Wil je meepraten over dit onderwerp? Mail je reactie naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .